പൂർവ്വേഷ്യ, തെക്കുകിഴക്കേ ഏഷ്യ, ദക്ഷിണേഷ്യ എന്നിവിടങ്ങളിൽ സംസാരിക്കപ്പെടുന്ന നാന്നൂറിൽ അധികം ഭാഷകളുടെ കുടുംബമാണ് സൈനോ-തിബെറ്റൻ ഭാഷകൾ. ഇന്തോ-യുറോപ്യൻ ഭാഷകൾ കഴിഞ്ഞാൽ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രചാരത്തിലുള്ള ഭാഷാ കുടുംബം ഇതാണ്. ചൈനീസ് ഭാഷകൾ (1.2 ബില്യൺ ജനങ്ങൾ), ബർമീസ് ഭാഷകൾ (33 മില്യൺ), തിബറ്റൻ ഭാഷകൾ (8 മില്യൺ) എന്നിവയാണ് പ്രധാന സൈനോ-തിബെറ്റൻ ഭാഷകൾ. ഏഷ്യയിലെ വിദൂരമായ മലമ്പ്രദേശങ്ങളിൽ സംസാരിക്കുന്ന അപൂർവ ഭാഷകൾ ഇതുവരെ പൂർണ്ണമായും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല.[1]

Sino-Tibetan
ഭൂവിഭാഗം:പൂർവ്വേഷ്യ, തെക്കുകിഴക്കേ ഏഷ്യ, ദക്ഷിണേഷ്യ
ഭാഷാഗോത്രങ്ങൾ:One of the world's primary language families
ഉപവിഭാഗങ്ങൾ:
Some 40 well-established low-level groups (see Van Driem (2011), some of which may not belong to Sino-Tibetan at all
Many proposed higher-level groupings
Traditional division:
Sinitic vs. the rest (Tibeto-Burman)
ISO 639-2 and 639-5:sit
SinoTibetanLanguagesInBranches.png
The extension of various branches of Sino-Tibetan

പ്രധാനമായും സിനിട്ടിക് (ചൈനീസ് വകഭേദങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്നവ), തിബത്തോ-ബർമ്മൻ എന്നിങ്ങനെ രണ്ടായാണ് സൈനോ-തിബെറ്റൻ ഭാഷകളെ തിരിച്ചിരിക്കുന്നത്. തിബത്തോ-ബർമ്മൻ ഭാഷകളെ ചിലർ ട്രാൻസ്-ഹിമാലയൻ ഭാഷകൾ എന്നും പറയുന്നു.

ചരിത്രംതിരുത്തുക

ചൈനീസ്, തിബറ്റൻ, ബർമീസ് ഭാഷകൾ തമ്മിലുള്ള സാമ്യതയും അവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും ആദ്യമായി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത് പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൻറെ ആദ്യ കാലങ്ങളിലാണ്. ഇന്തോ-യുറോപ്യൻ,ആസ്ട്രോ-ഏഷ്യാറ്റിക് ഭാഷകൾ എന്നിവയെ പോലെ സൈനോ-തിബെറ്റൻ ഭാഷകളെ കൂടുതലായി വർഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിലും മറ്റു വിദൂരപ്രദേശങ്ങളിലും ഉള്ള സൈനോ-തിബെറ്റൻ ഭാഷകളെ കുറിച്ച് പഠിക്കാൻ ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. [1]

പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ തിബറ്റൻ, ബർമീസ് ഭാഷകളുടെ പരമ്പരാഗതമായ സാഹിത്യ രീതികളിലെ സാമ്യത ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്നു ബ്രയൻ ഹൌട്ടൻ ഹോഡ്ജ്സണും മറ്റു ചില ഭാഷാ ശാസ്ത്രജ്ഞരും വടക്ക് കിഴക്കൻ ഭാരതത്തിലെയും തെക്കുകിഴക്കേ ഏഷ്യയിലെയും സാഹിത്യത്തിൽ ഉപയോഗിക്കാത്ത ഭാഷകളുടെ സാമ്യത പഠനവിഷയമാക്കി. ഈ ഭാഷകളെ തിബത്തോ-ബർമ്മൻ ഭാഷകൾ എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തത് 1858ൽ ജെയിംസ് റിച്ചാർഡ്സൺ ലോഗൻ ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഈ ഭാഷകളുടെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് കാരെൻ ഭാഷയെയും ഉൾപ്പെടുത്തി..[2][3][4] സ്റ്റെൻ കൊനോവ് രചിച്ച Linguistic Survey of India യുടെ മൂന്നാം വാള്യം ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ തിബത്തോ-ബർമ്മൻ ഭാഷകളെ കുറിച്ചായിരുന്നു.

ഇന്ത്യയിൽ പ്രചാരത്തിലുള്ളവയിൽ ചിലത്തിരുത്തുക

ഭാഷ പ്രദേശം ലിപി
ലഡാക്കി ലേ,ലഡാക്,ബാൾട്ടിസ്ഥാൻ തിബറ്റൻ
ലാസാ തിബറ്റൻ ലഡാക് തിബറ്റൻ
ബാൾട്ടി കാർഗിൽ തിബറ്റൻ ,ഉർദു
മണിപുരി (മൈതേയ്) [5] മണിപ്പൂർ മണിപ്പൂരി
താങ്ങ്ഖുൾ [6] മണിപ്പൂർ ,നാഗാലാ‌‍ൻഡ് ,ത്രിപുര ലാറ്റിൻ
മിസോ [7] മിസോറം,ത്രിപുര,അസം, മണിപ്പൂർ, മേഘാലയ, നാഗാലാ‌ൻഡ് ലാറ്റിൻ
ത്രിപുരി [8] ത്രിപുര, ആസ്സാം, മിസോറാം ബംഗാളി,ലാറ്റിൻ
ഗാരോ [9] മേഘാലയ,അസം ബംഗാളി
ബോഡോ [10] അസം ദേവനാഗരി,ലാറ്റിൻ
ബാവം[11][12] മിസോറം
ഹ്മാർ [13] മണിപ്പൂർഅസം മിസോറം ലാറ്റിൻ
ഹാഖ ചിൻ [14] മിസോറം ലാറ്റിൻ ,ബർമീസ്

ഈ പട്ടിക ഇനിയും പുതുക്കാവുന്നതാണ്.

പഠനങ്ങൾതിരുത്തുക

ഇന്തോ-ചൈനീസ് ഭാഷകളെ കുറിച്ച് ജെയിംസ് റിച്ചാർഡ്സൺ ലോഗനും മറ്റുള്ളവരും നടത്തിയ പഠനങ്ങളിൽനിന്നും അവ തിബത്തോ-ബർമ്മൻ, തായ്, മോൻ-ഖമർ, മലയോ-പോളിനേഷ്യൻ കുടുംബങ്ങൾ ഉൾപ്പെട്ടതാണെന്ന് കണ്ടെത്തി. 1823-ൽ ജൂലിയസ് ക്ലാപോർത്ത് ബർമ്മീസ്, തിബറ്റൻ, ചൈനീസ് ഭാഷകൾക്ക് പൊതുവായി ഒരു അടിസ്ഥാന പദസഞ്ചയം ഉണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലാക്കി. തായ്, മോൻ-ഖമർ, മലയോ-പോളിനേഷ്യൻ ഭാഷകളുടെ പദസഞ്ചയം വിഭിന്നമായിരുന്നു എന്നും കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി.[15][16]

ആദ്യമായി സൈനോ-തിബെറ്റൻ എന്ന വാക്ക് പരാമർശിക്കുന്നത് 1924ൽ ജീൻ പ്രിസൈലുസ്കിയാണ്.

1935-ൽ നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞനായ ആൽഫ്രെഡ് ക്രോബർ കാലിഫോർണിയ സർവ്വകലാശാലയുടെ സഹായത്തോടെ സൈനോ-തിബറ്റൻ ഭാഷാശാസ്‌ത്ര പ്രോജക്റ്റ് ആരംഭിച്ചു. റോബർട്ട് ഷാഫർ, പോൾ.കെ.ബെനഡിക്ട് എന്നിവരായിരുന്നു അതിനു മേൽനോട്ടം വഹിച്ചത്. തുടർന്നു ഷാഫറും ബെനഡിക്ടും പ്രബന്ധങ്ങൾ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തി. ബെനഡിക്ട്, തിബത്തോ-ബർമൻ ഭാഷകളുടെ സാമ്യതാ പഠനത്തിലൂടെ അവയുടെ പൂർവിക ഭാഷ എന്ന് വിളിക്കാവുന്ന പ്രോട്ടോ-തിബത്തോ-ബർമ്മൻ ഭാഷ രൂപീകരിച്ചു. തിബറ്റൻ, ജിങ്ങ്പോ, ബർമ്മീസ്, ഗാരോ, മിസോ, സ്ഗോ കാരെൻ, പഴയ ചൈനീസ് ഭാഷകളെയാണ് അദ്ദേഹം താരതമ്യ പഠനത്തിനു വിധേയമാക്കിയത്. അദ്ദേഹം താഴെ കാണുന്ന പ്രകാരം വ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ സാമ്യത തയ്യാറാക്കി.[17]

TB Tibetan Jingpho Burmese ഗാരോ മിസോ S'gaw Karen Old Chinese
*k k(h) k(h) ~ g k(h) k(h) ~ g k(h) k(h) ~ h *k(h)
*g g g ~ k(h) k g ~ k(h) k k(h) ~ h *gh
ŋ ŋ ŋ ŋ ŋ y
*t t(h) t(h) ~ d t(h) t(h) ~ d t(h) t(h) *t(h)
*d d d ~ t(h) t d ~ t(h) t d *dh
*n n n n n n n *n ~ *ń
*p p(h) p(h) ~ b p(h) p(h) ~ b p(h) p(h) *p(h)
*b b b ~ p(h) p b ~ p(h) p b *bh
*m m m m m m m *m
*ts ts(h) ts ~ dz ts(h) s ~ tś(h) s s(h) *ts(h)
*dz dz dz ~ ts ~ ś ts tś(h) f s(h) ?
*s s s s th th θ *s
*z z z ~ ś s s f θ ?
*r r r r r r γ *l
*l l l l l l l *l
*h h h h h *x
*w w w w w w *gjw
*y y y y tś ~ dź z y *dj ~ *zj

അവലംബംതിരുത്തുക

  1. 1.0 1.1 Handel (2008), പുറങ്ങൾ. 422, 434–436.
  2. Logan (1856), പുറം. 31.
  3. Logan (1858).
  4. Hale (1982), പുറം. 4.
  5. ലുവ പിഴവ് ഘടകം:Citation/CS1-ൽ 4162 വരിയിൽ : attempt to index field 'url_skip' (a nil value)
  6. http://www.ethnologue.com/language/nmf
  7. http://www.censusindia.gov.in/Census_Data_2001/Census_Data_Online/Language/partb.htm
  8. കൊക്‌ബൊറോക്കിന് മരണത്തിലേക്കിനി എത്ര ദൂരം Archived 2015-01-29 at the Wayback Machine. - മാതൃഭൂമി ദിനപത്രം
  9. (Joseph and Burling 2006: 1)
  10. http://www.ethnologue.com/show_language.asp?code=brx.
  11. The Sino-Tibetan Languages Graham Thurgood and Randy J. LaPolla
  12. Loncheu, Nathan (2013). Dena, Lal, ed. Bawmzos: A Study Of The Chin-Kuki-Zo Tribes Of Chittagong. Akansha Publishing House. ISBN 9788183703468. Retrieved 17 March 2013
  13. http://www.censusindia.gov.in/Census_Data_2001/Census_Data_Online/Language/partb.htm
  14. Hakha-China, Ethnologue, 1983, 1991, 1996, 2000, access date August 9, 2008
  15. van Driem (2001), പുറം. 334.
  16. Klaproth (1823), പുറങ്ങൾ. 346, 363–365.
  17. Benedict (1972), പുറങ്ങൾ. 17–18, 133–139, 164–171.
"https://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=സൈനോ-തിബെറ്റൻ_ഭാഷകൾ&oldid=3621582" എന്ന താളിൽനിന്ന് ശേഖരിച്ചത്